We doen het in omgekeerde volgorde, eerst beantwoorden we de
vragen die al opgehoopt op ons liggen te wachten,

daarna starten we het vers alsof we met sokken aan geslapen hebben
in deze warmte en nu blootvoets op de vloer

kletsen, een beetje zoals teruglezen en kiezen uit al die jaren en dan
denken dat we wijzer zijn terwijl er natuurlijk

niets echt veranderd is. Het aantal smoezen misschien gegroeid of
serieuzer genomen maar nog steeds het uitstel

verpakt hoe de volgorde ook mag zijn, een meedoen zonder regels
of zelfs zonder eindvoorwaarden, geen beloning

maar ook geen respijt. Beter hadden we nog even ons uitgestrekt en
alle ledematen getest alvorens, de diepte van het water

waarover we moeten lopen, de grootte van het veld waar we omheen
moeten en hoe nou toch die bloemen heten onderweg.