Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Categorie: werk (page 1 of 41)

“mijn opstandigheid heb ik ingeruild voor mededogen”

“mijn opstandigheid heb ik ingeruild voor mededogen”

vragen

Het is heel gek, zegt meneer B. die voorheen mijn naam
nog op de muis van zijn hand had staan, maar

ik heb niet het idee dat ik u ken, misschien dat we eerst wat
kennis moeten maken alvorens ik met u meega.

Nu gaan we nergens naar toe, we zitten halverwege de gang
van het tehuis maar ook deze komt hem niet

bekend voor, ik merk het aan zijn twijfel en wantrouwende
blik, maar eenmaal in de groep die zich

herpakt na iedere bijna dodelijke afloop en nu is uitgebreid
met een miauwende kat waartegen men gewoon

‘kom maar’ zeggen kan zonder dat er iets beweegt, knikt hij
mij beminnelijk toe. Zijn buurman vraagt hij

toestemming mij aanstonds naar huis te brengen, ik leek wat
verloren. Buurman ook, zijn poes wellicht?

kinderen nog

er blijft een been achter

Op het moment dat stemmen zachter worden en gezichten
vervagen, alleen jij het middelpunt blijft en de tafel voor je
het enige houvast, de pen in je rechterhand het

meest tastbare object, staat in het schrift dat je leest dat de
wereld draait, je hoofd volgepropt zit met watten, je ogen
wateren en je niet weet hoe die dag voorbij moet

gaan, dat is het relativerende van het lezen in andermans
dagboeken. Het schrift herken je en soms zelfs de datum in
de bovenste hoek, de tekening in de kantlijn

desnoods en zeker de kras die tien bladzijden verder nog
voelbaar is, de geheimzinnigheid waarmee je dit kleinood
verborg en de rest van je handelingen, de

sleutel van het kleine laatje verstopt in het bloemenvaasje,
de sporen van een zoekende moeder, je zorgvuldigheid in
het vermijden van een gesprek en toch: lees

maar, ken me dan eindelijk, waarom moet het meer dan
zeventig jaar duren alvorens een lezer datzelfde wazige
perspectief heeft dat ik mijn hele leven had?

niets had te maken met de vorm waarin

een nieuwe compilatie van beelden

bergbeklimmen

Nog een recensie.

“Taal is mijn huis”

In de serie ‘gesprekken met Meandermedewerkers’  Yolandi de Beer.

 

“Taal is mijn huis”

een gezicht onder een gezicht

Blijkbaar is die dienstbaarheid een dergelijk groot goed dat het
de enige kwaliteit is die blijft staan. Zo zijn we

geen groot dichter, komen in geen enkel meervoudig en bevlogen
overleg voor, geven slechts door wat anderen winnen,

terecht, zoals we kinderen verzorgden, mannen, poezen, planten,
de een nog doder dan de ander. Hypothetisch

hadden we ons de vraag gesteld hoe lang we zouden kunnen leven
op dergelijke roem, harde pegels tussen onze binnen- en

buitenmuur, overleven op de vierkante centimeter maar nu met
een stap daarbij, buiten waren we immers welkom, even

deden we wat de coach jaren geleden riep, we moesten visualiseren,
heus, alles zou bereikbaar zijn. In deze maakbare tijd

is het onze eigen schuld als iets niet lukt, ergo, wat zijn woorden
waard als je er geen wegen mee kunt plaveien.

de rest vervaagde

We staan niet op de longlist van De Grote Poëzieprijs 2019. 

“Wij weten nog zo weinig”

Interview met Atze van Wieren

“Wij weten nog zo weinig”

« Oudere berichten

© 2019 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑