Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Categorie: werk (pagina 1 van 38)

“iets meer jij, en wat minder ik”

“iets meer jij, en wat minder ik”

nu natuurlijk allang dood

Aan het bureau van mijn vader waar de grote zilveren knoppen
de zware, diepe laden bewaakten waarin hij zijn

leven bewaarde samen met wat paperclips, een stempel met
zijn onmogelijke maar indrukwekkende en zeker

illustrerende handtekening, nooit zag ik meer zo’n reuze zwier
terug, een half bewaarde borstplaat, vermoedelijk

een te gulzig gebroken hart, zijn vulpen en potjes inkt, daaronder
de jaarcijfers, het kerkenblad en een getekend

grafiekje waarin iets helemaal bergafwaarts ging, vergezeld met
uitgemergelde koeien en een dwars konijn, wordt

niet aan zijn oeuvre gewerkt, nog niet, maar aan de nalatenschap
van mezelf blijkbaar. De webmaster van M. is zo

vriendelijk mij wegwijs te maken zoals hij dat jaren daarvoor
al deed in een ander grijs gebied, we komen thuis!

“Die honger ben ik nooit meer kwijtgeraakt.”

“Die honger ben ik nooit meer kwijtgeraakt.”

dat stukje tijd

dat stukje tijd

Mevrouw N. blijkt niet dood, ze rolt de zaal binnen in een
glittertruitje en rode nagellak, handen gespreid op

haar aanzienlijke benen, het gezicht zo wit als een bepoederde
gravin uit de veertiende eeuw. Ze tilt

minzaam haar armen hoog als ik haar begroet maar aarzelt
een hand te geven en haar ogen zien iets heel

anders dan dat meisje dat versjes leest over een Goedheiligman
die schipbreuk lijdt en zijn mijter verliest. Ze

doet ze dus maar dicht en oefent het geluid van de storm, zo’n
boot vergaat niet zomaar, en de twee vrouwen

rondom haar doen al even snel mee. Het wordt heel gezellig
zo en niemand die vragen stelt, natuurlijk kan Sint

zwemmen en is het hun vader die zich verkleed heeft. Ze hebben
trouwens nooit cadeautjes gezien, zeker verzopen?

de bubbel

Ze kan in deze vorm bijna alles, zegt hij maar vorm is bedacht,
zijn die twintig zwarte jurken in de kast die

nauwelijks gedragen meer, vorige week in drie vuilniszakken
uit huis gedragen werden en nu door vreemde

handen van vreemde vrouwen omhoog gegooid, opzij geschoven,
gretig of aarzelend over het hoofd glijden en dansen

rond een ander lijf. Het vers doet soms hetzelfde. Het past zich
aan de lezer aan, verandert soms haar zin alsof

het vanzelf gaat en om beter te passen in een andere mond, kijk
hoe de lippen zich tuiten, en gaat verliggen

in het bed, springt van de werktafel rechtstreeks in armen die
nietsvermoedend eerst nog een boodschap dragen

van de zoete bakker. Alleen de kruimels houd ik en de kousen
met de bloemen opzij en de aaneengeregen gaten.

“ze kan in deze vorm veel, bijna alles”

Een vierde prachtige recensie van mijn bundel Tegen het vergeten en voor de behoedzaamheid.

constructies

Mevrouw P. wist niet wat de bedoeling was, zo zei ze na
afloop, bang dat ze alleen gelaten zou worden,

niet naar haar kamer kon komen, wist ze überhaupt waar
ze was. Ze had gedacht dat ik over haar

zou vertellen, dat ik opgeschreven had wat ze allemaal had
meegemaakt, ik wist toch nog wel wat ze

had ervaren, en nu was het heel anders geweest. Ze wees
verontwaardigd op haarzelf en zei bijzonder veel

last te hebben gehad van de bubbel, in mijn onschuld vroeg
ik naar de soort, het had de vorm dit keer

van de betonnen paal die in de ruimte stond en noodzakelijk
was voor het behoud van het plafond. Dat

gelooft u toch zelf niet, vatte ze samen. Ik wist niet meer of
het haar leven betrof of de constructie van het gebouw.

 

(na een noodzakelijke verhuizing en tussenstop ging de voorleesgroep
verder in enigszins gewijzigde en uitgebreide samenstelling)

“Ik heb prachtige ontdekkingen gedaan”

Kort interview met Hans Franse (in de nieuwe serie gesprekken met Meandermedewerkers)

“Ik heb prachtige ontdekkingen gedaan”

willen weten wat er stond

De machtige recensent wil wel mijn tattoos zien en alle
plaatsen waarop, langskomen voor het taartje

dat nog in de vriezer gereserveerd staat, zelfgebakken,
beiden likkebaardend op een foto,

en ook is mijn optreden de leukste attractie voor na de
pauze maar mij echt lezen doet hij niet. Ook

had hij eens een favoriete zin of zelfs een heel vers maar
om dat nu te delen met het volk gaat te ver,

het diende slechts om de afstand te accentueren, een kleine
aanmoedigingsprijs zoals de volgende foto

slechts een halve was, het hoofd ontbrak. Zou hij een hap
nemen uit iets, hij brak zijn tanden, raakte

voor altijd verslaafd, trok met pen de lijnen op zijn eigen
borst en voelde de inkt druppen in de bloedlijn.

Oudere berichten

© 2018 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑