Ze zit op haar rollator voor de open voordeur en wacht. Ze wacht
tot de witte bus voor rijdt, een veel te grote

voor haar alleen, en de achterklep omhooggaat en de chauffeur,
altijd dezelfde, haar optilt met wielen en al en

het nog lege mandje. Het lijkt alsof ze zwaait, straks op de vloer
van de bus gaat liggen en in haar eentje zingt.

Nog niet zo lang geleden sprong ze op haar fiets die ze klaar had
staan op de hoek, al leek ze te zwaar voor beiden,

het is toeval dat ze net in het schijnsel van de lamp komt en vanuit
deze hoogte zichtbaar is. Achter een van de ramen

hier tegenover moet ze wonen en vanavond is ze weer thuis, net
voordat de maaltijd op tafel staat. Misschien

gaat er morgenochtend iemand naast haar wachten, je bent er per
slot van rekening dan even uit, toch?