Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

jij zei niets

‘Maar genoeg over deze prietpraat over interviews en sofisterijen. Wat was dit dan precies, deze waarheidsgetrouwheid? Ze wilden altijd graag ook nog de uitleg uitgelegd krijgen! En elke schrijver die ook maar een beetje spiritueel is, zou hun maar wat wijs maken, wat plagen ze om de tuin leiden. Was dat niet zonneklaar? Het ging erom dat je trouw was aan het leven zelf, het ging erom dat je, al zou het je nooit lukken, de essentie te pakken kreeg van wat het betekent om te leven. Het ging om het vinden van een taal. En het ging om trouw zijn aan de realiteit, het ene was slechts een gevolg van het andere, dat veel dingen in het leven – o, zo veel meer dan we denken – helemaal niet verklaard kunnen worden.’

Interview: Graham Swift over het succes van Moeders Zondag

Graham Swift, uit: Mothering Sunday: a romance,
vertaald tot Moeders zondag door Irving Pardoen

jij zei niets

‘Ze zou schrijver worden en zou – doordat ze schrijver was, ofwel door datgene waardoor ze schrijver had willen worden – zich telkens weer overvallen voelen door de veranderlijkheid van woorden. Een woord was geen ding, nee. Een ding was geen woord. Maar op een of andere manier waren die twee – dingen – aan elkaar gekoppeld. Was alles dan nog maar één groot verzinsel? Woorden waren als een onzichtbare huid die al het bestaande omhulde en er realiteit aan verleende. Toch kon je niet zeggen dat de wereld er niet zou zijn, niet werkelijk zou bestaan als je de woorden afschafte. In het beste geval leek het erop dat de dingen de woorden kunnen heiligen die hen van elkaar onderscheidden, en dat woorden alles kunnen heiligen. (Maar deze dingen zou ze in interviews nooit zeggen)’

Graham Swift, uit: Mothering Sunday: a romance,
vertaald tot Moeders zondag door Irving Pardoen

jij zei niets

Zoals je dat bij foto’s doet: op zoek gaan naar afwijkende
details, subtiele veranderingen, verschuivingen in

jezelf zoals je daar lachend voor je staat; zoals je dat bij
brieven doet, het lint lostrekt en de jaren schudt,

nog onder de postzegel kijkt of het handschrift met dat
van nu vergelijkt, de inhoud uitvouwt, glad

strijkt misschien; zoals je dat bij jezelf doet terwijl je in
de spiegel kijkt, een wenkbrauw probeert te

laten duiden, wangen intrekt, van opzij een schaduw over
je neusvleugel, met twee vingers de

losse huid jonger trekt, zo misschien verzoek ik je dat alles
te herschrijven: een steen op het bijna weg fladderend

vel, inktvlekken aan de zijkant van je rechterwijsvinger,
eelt op je ziel, duidelijk zichtbaar je moeite.

gebedel aan zijn voeten

‘Tussen droom en werkelijkheid liep een weg die klaarblijkelijk langer was dan het leven zelf. Een mens mocht al blij zijn als hij in het proza van een trouwe kameraadschap nu en dan eens een fragment zag oplichten waarin zich een vuriger wereld weerspiegelde – een hartstocht die je welbeschouwd alleen ten volle kon beleven als je nog heel jong was of geen andere plannen meer had dan doodgaan.’

Yves Petry, uit: Liefde bij wijze van spreken

 

gebedel aan zijn voeten

Je had liever de nacht, het donker dat langzaam alle kieren
opvulde, over je heen boog als een moeder die

je instopte, nog even trok aan je lakens en dan een kus op
je voorhoofd plaatste, ik liever de ochtend,

bang voor het zwart en de beesten nu onzichtbaar. Jij stelde
de komst van het licht uit, kroop onder

het kussen, ik zwaaide mijn benen meteen over de rand,
liever had je ze om je heen gehad alsof we

beiden dat moment van leven even konden uitstellen, ik
praatte, jij zei niets. Ook had je zoveel liever de

zeldzame bloemen tussen de rotswand en huppelde ik tussen
de madeliefjes in een wei, er waren er

veel te veel, je beweerde dat je geen moeder had gehad. Vaak
gleed ik terug onder de dekens en kuste je.

in het nog groter hart

Buiten wordt om Fluffie geroepen, zacht maar aanhoudend
en bijna klagend, geen harig kwispelend vertederend

wezen maar een kale vechtersbaas met geplooide ledematen
neemt met snelheid het grasveld, zich

quasi gehoorzaam voegend naar een dun meisje in trainingspak.
Er is ook een droom die niet klopt, zonder

slipje sluip ik door de tuinen, steeds aan mijn shirt trekkend zodat
niemand mijn billen ziet. Misschien heb ik een

paardenstaart op mijn hoofd en noemt iemand me met dezelfde
naam, heeft hij een zachte kwast nodig voor

een volgende tekening, gebedel aan zijn voeten, alles immers
voor de kunsten. Binnen zuigt de warmte aan

de vloeren, voetafdrukken van zand en stof, druppels zweet traag
vallend langs stille delen als enige beweging.

presentatie 1e dichtdruk

Kunstenaar Piet Lont en dichter Joris Miedema presenteerden in de consistorie
van de Grote Kerk Alkmaar de 1e dichtdruk!

je kunsten

‘Wat me wel interesseerde, was zijn uitgesproken voornemen om schrijver te worden Dat was namelijk ook mijn eigen voornemen sinds ik ontdekt had dat een specifieke levendigheid van geest en geslacht die me afwisselend vrolijk en somber stemde, in allerlei boeken ter sprake kwam als een volstrekt acceptabel en in sommige gevallen zelfs artistiek verschijnsel – een geaardheid die niet zelden gepaard ging met een meer dan gemiddeld talent.’

Yves Petry, uit: Liefde bij wijze van spreken

je kunsten

Ze is gek op aandacht, zegt het vriendje tegen de suppoost
die mijn capriolen in de zachte hut niet

kan zien, maar wel de verwoede pogingen van de fotograaf
mij te laten doen wat hij wil. De een bewaakt de

witte handschoenenbak en de plastic overtrek schoentjes en
eigenlijk ook mij terwijl ik zo aardig kleur bij

de heuvels in het kleinste magisch centrum dat weer in het
grotere in het nog groter hart staat, de ander

richt een niet geheel welwillend oog en vertraagd door de
techniek door een krappe kijkcirkel en klikt.

Mijn lijf glijdt door de tijd en botst tegen de hardere punten
die zich fier oprichten ver beneden dat

hart en omzeilt de wanden die haarzelf begrenzen, de mannen
kletsen erover hoe het resultaat te verkopen.

 

Magisch Centrum Amsterdam, Stedelijk, 14 juli 2018

kopjeduikelend

Magisch Centrum Amsterdam, Stedelijk, 14 juli 2018

« Oudere berichten

© 2018 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑