Lichtknopje en schakelaar zijn moeilijke woorden maar ze worden met
precisie uitgesproken en zijn net zo komisch als

dag schatje, al weet zij veel beter dan ons, wanneer en tegen wie. Ook
een werkwoord en al de varianten op iets van

hetzelfde beheerst zij zo mogelijk nog beter en met een ernst die wij
allang zijn verloren, en elke keer moeten we lachen

om haar uitspraak, een kind dat geoefend heeft en nu weer een stap verder
is. Zo eet zij ook zorgvuldig, onderzoekt dat wat op haar

bord ligt terwijl wij al achterover hangen en over onze buik wrijven en
verft zij de muren van haar nieuwe huis driemaal en met

haviksogen terwijl wij met vlekken op onze broek beweren klaar te zijn.
Ze hoort bij ons, ook al wisten wij dat eerst niet zeker,

en maar zeven minuten verderop, alleen al omdat zij zegt dat mijn kind
zo vreselijk veel op mij lijkt en in alles, en ze kust hem aan tafel.