Zo af en toe vragen we hulp bij het persoonlijk raadsel wie we nu
eigenlijk en waarom ook wel, zijn en of we

wel bestaan en waaruit dan. Lezend in de dagboeken (van 0 tot 361)
zwerven we door de tijd, zien nog het stoom uit

het oude badkamerraampje of de diepe frons van een vorig lief, leggen
een baby op zijn kant en passen nog in de Levi’s

van ons broertje maar voordat we bij het laatste nummer zijn, is dat
alweer opgelopen tot, we schatten even,

683, en wie weet veranderen we echt wel, die rits kan niet meer dicht,
en waren wij dat eigenlijk wel, dus we tikken onze

naam in het wereldgebeuren en laten de techniek het werk doen: daar
is een vrouw die haar hele leven al schrijft en

maatschappelijk betrokken zich dagelijks inzet. Haar privéleven houdt
ze bewust buiten de schijnwerpers. Dat u het nu ook weet.