Het is gewoon te veel, zegt ze, ze klaagt niet maar constateert.
Het is niet bij te houden, hoe moet ik zoiets

volgen, hoe kan ik alles weten, hoe kan ik iedere keer reageren,
en waarom is het zo, waarom kan het niet selectief,

mondjesmaat, rustig, wordt er geen rekening gehouden met het
brein of het hart, waarom die overdaad. Maar

als we een dag overslaan, zeg ik, mist iemand iets en beheersing
betekent beperking, en stel je voor dat, maar

eigenlijk is die veelheid gewoon een gevolg van mijn zijn, vrees
ik, iets waarvoor een coach in zijn goede jaren nog

gewaarschuwd had. En het moet allemaal nu omdat we niet zeker
zijn van de morgen. Gelukkig kijkt ze me niet aan,

ze zit bijna aan de andere kant van de wereld en ze heeft bruine
ogen, dat weet ik zeker, met van die glimmers erin.