De stoelen zijn nieuw en glanzend rood, tuinmeubelen in een
zoals altijd witte ruimte, en de tijdschriften zijn

vervangen door exemplaren van gisteren, niet die van vorig jaar.
No 16 staat er op mijn bonnetje.

Veel komen er met zijn tweeën. De een moet natuurlijk rijden,
het is niet voor de gezelligheid, er wordt

nauwelijks gepraat, iedereen kijkt ernstig, alleen een jongen in
korte broek en op sandalen humt terwijl hij

bladert. Hij is zijn nummer vergeten. No 15 blijft heel lang weg,
en dan drink ik alweer koffie, niets heerlijker dan

die eerste koffie die je vroeger kreeg als je uit de kerk kwam en
nu als een soort beloning. Dit was het weer.

Wilt u de krant, vraagt de man die me een koekje brengt. Maakt
niet veel vrolijker he, zegt hij als ik mijn hoofd schud.