Nou ja, zegt hij, ik dacht misschien heb je nog iets nodig en
hij draaide zich naar mij en streelde aarzelend

het haar uit mijn ogen en mond, maar omdat het donker was
en natuurlijk niet echt wist ik niet zeker

of hij het was of een ander en wat hij wel of niet aanhad en
verloor ik me in een detail en stond vervolgens

zomaar in een bloemenveldje met de hond van de buren. Zo
jammer dat ook in een droom de kleine dingen

zo belangrijk zijn, de zwaarte van een hand, de zachtheid van
het strelen, de kleur van zijn ogen. Opeens

wist ik weer hoe ik het haar gevlochten had, hoe het eerst op
zijn schouders lag en daarna in een van mijn

elastiekjes en zomaar rook ik het weer, iets van patchoeli en
die paarse fles shampoo uit mijn kast.