Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Categorie: dromen (pagina 1 van 18)

de gewenste positie

Het onderwerp is uitgesleten zoals de handeling, glad als
een steen die te lang onder een miezerend straaltje

water heeft gelegen, met eenzelfde lichte glooiing waarmee
de rug overgaat in de bilpartij. Om te strelen

zo mooi en toch niet meer de begeerte opwekkend die het
vroeger deed. Ze ligt daar maar. Anderen

zien haar eerder, niet dat hij niet kijkt maar op het netvlies
staan voorgangers en niet eens keurig op een

rijtje en wat doet buurvrouw K. daartussen, zijn moeder of
het meisje in de melkwinkel van D., die nu

natuurlijk allang dood is. Alleen die beelden blijven, hij
schat zichzelf veertig of misschien twintig, kijk

hij had nog die enorme krullen en let op dat nonchalante
waarmee hij op haar ligt alsof ze er altijd zou zijn.

alleen een verzinsel

Er stond een witte fiets in de voortuin van het vorige huis,
onbeheerd, modern en simpel en pas toen

ik fietsen ging, merkte ik de stang tussen mijn benen. Ook
ik liet hem onbeheerd achter tot iemand me zei

dat dit de fiets van mijn vader was, dat hij met opzet daar
had gestaan en dat het een teken was dat ik

hem moest vinden, zoeken had ik niet eerder gedaan. Ik
wilde zeggen dat ik toch allang een vader had

gehad en hoe het dan met mijn moeder zat maar ik kocht
een ketting en legde het ding vast. De tuin

overigens veranderd in een fietsenstalling alsof het een
schoolplein was en iedereen met tegenzin

naar school, stiekem rokend en het verkeerde vriendje
knuffelend, de struiken uiteen geduwd.

alleen ik

Opdat niemand verdwijnt, liggen we lijf in lijf. Opdat niemand
valt, liggen we wang tegen wang. Om niet

verloren te zijn, houden we elkaars hand. Soms controleren we
de ogen: staan ze wijd open, dan zijn we bang als

een kind, er schuilt iets in het donker dat ons verslindt, zijn ze
gesloten, dan dromen we ons veilig. Vannacht

was mijn jonge ik, getooid met het paarsblauwe haar uit een
opstandige periode, veranderd in mijn moeder

maar haar kon ik rustig laten liggen. Gisteren was het lijf een
uiteengereten versie van mijn dochter terwijl

haar kinderen zachtjes zwaaiden voor het raam van mijn huis
in het dorp dat ooit langer dan een lint zich

kronkelde onder onze voeten. Blijkbaar hield iemand me even
niet zo goed vast, mijn beide handen los, mijn wang koud.

kleine snoertjes feestverlichting

Met mijn zusje had ik een optreden vannacht, als je tenminste
het rollen over straat in een jutezak een performance kan
noemen waarbij zij niet geheel vrijwillig of

bewust meedeed aan de act. Ze droeg daarbij geheel overbodig
het prachtig streepkostuum dat ik in de uitverkoop had weggezet
maar nooit had besteld en was behoorlijk

gekrompen. De straat was vol met mensen die raar deden, er
waren gekleurde pionnen die muziek maakten, stippen die sprongen,
er waren glijbanen en tunnels en van gewoon

verkeer was geen sprake, zodat ze echt aan geen enkel gevaar bloot
stond. En ze giechelde en dat is al heel wat gezien het feit dat ze
niets met kunst heeft en niet tegen het groot

vertoon van ego kan, ik bedoel dat alles best goed ging. Er kwam
een moment van stilte waarop ik de zak zelf opende en ons naar
buiten liet waarna we meteen boodschappen

deden in de grootste supermarkt waarin meer vrouwen dat pak
droegen. Ze had geen last van jaloezie, betaalde voor mij en was
van gelijke lengte en opeens een stuk jonger.

een lezer moet niet nodeloos verontrust worden

Er boog zich een dichter over mij heen vannacht die terwijl
hij een hand in het beddengoed stak met de ander

een lange rol perkament uitschudde tot er vier regels zichtbaar
waren die helemaal bovenaan onleesbaar

in al dat wit wat verloren stonden te zijn. Hij streelde over
mijn borsten en zoende mij en liet het papier

los dat als een mistflard verdween uit mijn kamers en boog zich
dieper. Ik had graag willen weten wat er stond.

In een ander bed lagen twee familieleden gezellig te praten, ze
giechelden en overlegden en dat ging allemaal niet

over mij, ze hadden zelfs geen bezwaar tegen de dichter die nu
op zijn knieën lag terwijl zijn handen zich warmden

in de lakens. Ik vertel u niet wie het was, vier regels zijn niet
veel en hij las ze per slot van rekening niet voor.

een dansje wellicht

Dit keer is het een lief die met een Amerikaanse slee vanachter
mijn ouderlijk huis de tuin rondrijdt, het hek uit zonder

te groeten, op de lege plaatsen achterin allerlei apparatuur om
het gezin te vereeuwigen, iets dat mijn moeder

voordien deed, wij spelend in het grasveld, haar ring aan een tak,
een boomstronk, in de kelk van een bloem, een

handstand lukte nog net niet, er is een plooirokje dat over mijn
gezicht valt. Terwijl ik nog iets wil zeggen tegen

de man, passeert hij zonder te kijken en ik weet zeker dat de klus
nog niet gedaan is, ik herinner me niets van

poses en posities en zeker deed hij niets leuks met sieraden en
de natuur. Ik ben zo beledigd dat ik zelfs geen

huppeltje heb mogen doen dat ik wakker van plan ben dit meteen
te melden maar eerder aan mijn mamma dan aan hem.

een voorwaarde tot

Vannacht was ik in mijn oude huis waar ik van bovenaf
wat figuren naar beneden gooide, een vader

over de trapleuning, een buurman dwars over de spijlen,
ondertussen kinderen reddend van alle

snode plannen, dreigende gevaren, hun inmenging en een
heleboel vuur. Het lukte niet snel om die

noodtoestand te vergeten, het was geen heldendaad, het
had me uitgeput en het was even zinloos als

in wakkere staat het ergens niet mee eens te zijn: de mannen
stonden beneden gewoon weer op hun benen,

het huis was reuze klein en geheel verslonden en het kroost
speelde een volgend spel waarbij ze rennend om

mij heen het vermaledijde kinderversje zongen dat ze ‘nog
lang niet naar huis gingen, nog lang niet’.

gewoon verzonnen

Over het richeltje waar eerst alleen een muisje tussen de
lege treintoestellen loopt, wandelt nu ook zijn

hele familie, botst een spin tegen de wissel, valt een kever
schuin naar beneden recht voor de poten van

harige viervoeters, jankende vachten en schuddende staarten
en is de hele vloer bezet met beesten waarover

de gasten moeten springen teneinde plaats te kunnen nemen
in de tot voor kort enige vrije zetel en gek genoeg

hebben tal van vrouwen dat al gedaan, het is kortom in deze
droom onmogelijk zijn paradijs te bereiken.

Vaag stelt dat gerust: geen moeite te hoeven doen voor een
oneigenlijke taak. Op de vraag waarop ik blijf

geen smoes te verzinnen, zelfs geen gilletje over het kleinste
dier, een gemiste trein of het niet geloven in.

eerste woorden

In de droom zei ik dat je me toch alles kon vertellen, ik
rende naar het toilet en braakte alles uit wat me

dwarszat, ik kom met de Jaquar, zei hij en parkeerde een
roze Cadillac in een bos waaraan ik nauwelijks

ontkwam, bomen bemoeiden zich met het leven, bogen
ver over me heen, rennend verschuilde ik

me in een smal huis waar alleen maar jassen hingen, een
vreemde op een smalle bank, ik had een kind

en waar was het, er was iets vreselijk mis en hij zei me
niets. Later was de ruimte gevuld met

jongens van zijn leeftijd, allemaal naakt en dampend warm,
ik verlegen keek uit het raam of iemand me dan

nog niet ontdekt had, de bomen hadden zich versmald tot
keurig rechte lijnen in een tekening.

gunstige omstandigheden

Opstaan en spelen dat het een vergissing is, er zijn geen
schooltijden, er wacht geen deadline, het is

zeker nog geen tijd, we hebben wind tegen en de broek
is nog nat van gisteren, de voeten hebben rood

en groene vlekken van kleurrijke natte schoenen die we
aan hadden getrokken om aan lente te denken en

vrolijkheid, we zijn nog wat stijf en eerst nu is alles van
ons zacht en warm, niemand wacht op dit uur

van de nieuwe dag op eerste woorden, horen we een kat
krabbelen aan de deur, een kind vragen om

een gevulde rugzak, fietsen klaar in de steeg, iedereen is
immers al lang geleden vertrokken, spelen dat

het vroeger is, een tijd terug, lichamen die klauteren in de
kluwen van warme lakens, niet opstaan.

Oudere berichten

© 2018 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑