Een vrouw die door de straat roept dat ze weer een balans moet
zoeken tussen verstand en gevoel, een dichter

op een ov-fiets die deze stad verkent, het bankstel van mijn oma
op een terras, zonder poes weliswaar, daar en

hier hetzelfde boek in onze handen, een puntenlijstje met rituelen
en ervaringen, een blauwe kamer in het

nieuwe huis van een kind. Willen fietsen op stille wegen, door een
bos, het liefst nat, een mand gevuld met lekkers,

maar niet afstappen onderweg. Altijd maar weer thuiskomen. De
buurman klaagt dat hij alles hoort, mijn hakken,

zegt hij, tikken dwars door hem heen maar ik loop blootsvoets. Niet
zeggen wat ik allemaal van hem weet. De boomhut

een vogelnest, drie baby’s nu in hetzelfde trappenhuis, terwijl nog
steeds een sigaret aangestoken wordt en rook naar boven kringelt.