Hoe je heel lang jezelf iets kunt ontzeggen, verbieden zelfs. Dat
het pas na maanden zo is dat je tenen weer

bewegen en je plots opstaat en je armen in de lucht steekt zoals je
eerder al je middelvinger bij het donker worden of

ergens in het verkeer of achter in je keel bij een gesprek en toch
nog aarzelend, deed roeren. Hoe je heel lang

jezelf ontkent of rustig houdt, suja suja, gewoon omdat de gewoonte
versleten is, er geen toeschouwers zijn, de schaduw

van belachelijke grootte is, je zou struikelen over de zoom van je
rok, omkomt bij de hoogte van een hak.

Terwijl het alleen maar gaat om het zoeken naar dat onderste schrift,
de juiste toon, de aflossing, zijn stem ergens,

het puntje van het potlood nat, en je dan toestemming moet geven aan
die autoriteit daar, op het randje van haar stoel.