Hij zei dat het jammer was dat hij altijd zoveel last had gehouden
van die wond, zij dacht aan een vervelende moeder

en voor straf in het kolenhok, hij dacht aan de zilverachtige streep
in de lies en hoe hij daar zachtjes overheen streek,

zij had geen idee, hij herinnerde zich een eerste keer en verlegen
zijn, zij een vriendinnetje van de lagere school,

hij beweerde dat hij toch gelukkig was, zij vermoedde een doffe
eenzaamheid, het ging erom dat dus niemand hem

kende zoals hij hem voor zich zag, de krullen waren niet echt, het
woord was het enige dat bleef, ik hou van je

had hij gezegd terwijl zij iets had van stel je niet aan, hij moest
erom huilen, zij had een grapje gemaakt en die ene

keer, niet die eerste, dat hij hand in hand met hem gelopen had,
bleef zij ver weg uit de buurt, de wond jeukte.