Ze nam iedere morgen hetzelfde mee uit het schap, net zoals ze
elke ochtend dezelfde route liep en even bij hem

stilstond, alsof het zijn moeder was die wilde gaan zeggen jongen,
denk je aan je fruit en hij verveeld ja mam

zou zeggen, maar ze zei iets over tompoezen en hoe ze omvervielen
als ze onder op het doosje naar de datum keek, ja,

had hij gezegd, maar ze zijn vers hoor, en datzelfde gold ook voor
de aardbeien waar hij dan alvast maar een zakje omheen

deed, niet dat van die datum maar dat omvallen, en dus zei hij ook
altijd voorzichtig he als ze wegliep en langs het grote

raam op straat kon hij haar dan nakijken en zomaar wilde hij weten
nog voor het ochtend was of ze

veilig thuisgekomen was en dan was ze daar alweer, zou hij een
kassa actie verzinnen en haar de aardbeien in haar mond stoppen?