Als opeens zijn stem is veranderd, niet overal brutaal tussendoor
komt, de donkere lach iets schrils wordt en grapjes

achterwege blijven, is dat zorgwekkend, net zoals zijn opmerking
dat hij me mist. Ik zeg ik jou ook maar eigenlijk

heb ik al geleerd hoe ik zonder moet, van aanvang af aan. Soms
weet je meteen dat je naar huis gestuurd wordt,

hij liet niemand toe, de wereld zou vergaan, er reden geen treinen
meer en niets kwam tot daar, de enige stoel was

bij het raam en dat was zijn plek, er cirkelden meeuwen over het
water en er was een eend met een nest maar

de plek was niet veilig, er lag plastic in en rommel en toeval en iets
heel erg eenzaams, kijk dan. Ga langs de dokter, zeg ik

maar er zit alleen een kikker in zijn keel, zegt hij. En dat hij zichzelf
overal had weggelaten omdat het overbodig was. Oké, zeg ik.