Zijn hand liet los halverwege het oversteken, alsof hij opeens kramp
kreeg en zij hem te veel was of eindelijk groot genoeg

om het zelf te doen, niet alleen die overkant te halen maar onderweg
alles en voortaan alleen. En hij zei niets.

Onwennig keek ze naar die lege hand van haarzelf, ze dacht afdrukken
te kunnen zien of een bewijs dat hij haar kneep,

ze zwaaide wat terwijl ze doorliep, stopte hem toen maar in haar zak,
telde de witte strepen, maakte een liedje dat hij niet

hoorde. Zo voelt het, dit verlies van liefde, van samen tegen God en
iedereen naar zelfstandig en groot en heus wel en misschien

God wel niet en in het ritme lopen van alleen haar eigen stappen en
vrij blijven om een sprongetje te maken of gewoonweg

stil te staan, ergens. Om geen kriebeltje te voelen in haar handpalm
zoals hij heel soms deed omdat ze allang veel verder was.