Tijdreizen is het. Van hier naar daar en dan toch gewoon met elkaar
praten, van daar naar hier zonder ons te verspreken,

de naam immers nog hetzelfde. De gewoonten ook. Mijn drift, zijn
uitleg, hoewel deze iets trager. Nu niet gebogen

over mijn hoofd terwijl ik werk maar het scherm op afstand delend
en meekijken. Niet de sigarettenlucht of

het echte leunen, wel de kuchjes, het schrapen van de keel, het slikken
van de koffie. Hem niet kunnen onderbreken maar wel

stiekem aan de muis zitten, naar buiten kijken en snoepen en drie keer
achter elkaar naar het toilet en gewoon

bloot zijn of met een vreselijke kleur. Ik hoef hem niet te zien om te
weten hoe hij erbij zit, wijdbeens, papieren en boeken

overal, lades open waaraan hij zijn knie stoot, wc deur nog op een kier,
en nooit zeggen we hetzelfde als toen maar we zuchten wel.