Schrijvend zou ik nu al klaar zijn, er zouden woorden tussen zitten
die ik terug kan lezen. Ik zou een kras zetten

en shit en dan later me schamen voor de afdruk van die handeling
op de volgende bladzijde. Lezend zou ik dan pas

beginnen. Zo is het proces blijkbaar, hetzelfde als het residu uit de
nacht mee te nemen naar de ochtend. Zeggen

dat ik ergens bang voor was, hij zou zeggen ik ook en zich in me
voegen en dan zou lijken of het

over was. Maar hij zou slapen en ik zou wakker liggen. Iets zou
weggaan en altijd terugkomen.

Schrijvend zou ik heel parmantig over alles heen springen, een kwestie
van oefening maar lezend zou ik struikelen.

Ik zocht zijn hand, voelde hem nog zoals die kras op dat witte papier
en zag de afdruk op het laken.