Schrijvend zou ik nu al klaar zijn, er zouden woorden tussen zitten
die ik terug kan lezen. Ik zou een kras zetten
en shit en dan later me schamen voor de afdruk van die handeling
op de volgende bladzijde. Lezend zou ik dan pas
beginnen. Zo is het proces blijkbaar, hetzelfde als het residu uit de
nacht mee te nemen naar de ochtend. Zeggen
dat ik ergens bang voor was, hij zou zeggen ik ook en zich in me
voegen en dan zou lijken of het
over was. Maar hij zou slapen en ik zou wakker liggen. Iets zou
weggaan en altijd terugkomen.
Schrijvend zou ik heel parmantig over alles heen springen, een kwestie
van oefening maar lezend zou ik struikelen.
Ik zocht zijn hand, voelde hem nog zoals die kras op dat witte papier
en zag de afdruk op het laken.
Reacties door alja
vaak ongewild
dank Frank
het verkeerde perkje
bij alles dat W. vertelt, zegt hij 'maak daar maar ...
hoe lief tegelijkertijd
dank Leonore
de 2e column voor de site van Pom Wolff
Hij is er nog, speelt piano en leest! Dank voor ...
mijn veiligheid
ik houd in alle opzichten meer van het suggestieve, x