Wacht nog even, roept ze, ze talmt bij de deur en kijkt zoekend om
haar heen terwijl het bezoek al in het parkje staat

en kleumt. Net onder het lantaarnlicht ziet ze de wolkjes adem, het
gras lijkt wit, de daken van de auto’s glimmen.

Aan de ene kant wil ze rennen, aan de andere kant wil ze terug naar
binnen en de deur op slot draaien maar drie seconden

later, voegt ze zich bij hen en loopt. Ze houdt niet van verplichtingen,
laakt afspraken, denkt aan plotselinge griep of

rugklachten, wil geen arm om haar heen, schopt wat in de bladeren,
schrikt van geblaf. Ze had om zijn minst

een tas mee kunnen nemen, zinloze rondjes om zijn helemaal hinderlijk.
Ze herinnert zich een warme hand, tot tien tellen

bij de zebra’s, hoe ze test riep en dan gewoon overstak en er nog steeds
is. Dan doet ze toch maar mee, haakt haar arm in een ander.