Zoals in een huwelijk, stel ik me voor, niet de vanzelfsprekendheid
maar de afspraken, de regels onderling, het

jarenlang oefenen in het afmaken van elkaars zinnen, zo schrijven
wij, dichters die elkaar kennen, één gedicht,

één bundel waarin we verdergaan met elkaars gedachten, en vullen
elkaar aan, en eerst nu ben ik geen meisje meer

maar volwassen en blijkbaar het compagnon schap waardig, even
oud tenslotte terwijl ik altijd dacht zoveel

kleiner te zijn, hen als grootheden beschouwde en het aanzie alsof
ze even van de ladder afdalen en mij oppikken

vanaf de grond, een mild gebaar, een bijna interessant doen, in mijn
vingers knijpen en me omhoog hijsen, bijna

dagelijks met me verkeren totdat ook wij natuurlijk uiteindelijk ruzie
krijgen en elkaar verlaten, met afbetaling van.