Zoals in een huwelijk, stel ik me voor, niet de vanzelfsprekendheid
maar de afspraken, de regels onderling, het
jarenlang oefenen in het afmaken van elkaars zinnen, zo schrijven
wij, dichters die elkaar kennen, één gedicht,
één bundel waarin we verdergaan met elkaars gedachten, en vullen
elkaar aan, en eerst nu ben ik geen meisje meer
maar volwassen en blijkbaar het compagnon schap waardig, even
oud tenslotte terwijl ik altijd dacht zoveel
kleiner te zijn, hen als grootheden beschouwde en het aanzie alsof
ze even van de ladder afdalen en mij oppikken
vanaf de grond, een mild gebaar, een bijna interessant doen, in mijn
vingers knijpen en me omhoog hijsen, bijna
dagelijks met me verkeren totdat ook wij natuurlijk uiteindelijk ruzie
krijgen en elkaar verlaten, met afbetaling van.
Reacties door alja
vaak ongewild
dank Frank
het verkeerde perkje
bij alles dat W. vertelt, zegt hij 'maak daar maar ...
hoe lief tegelijkertijd
dank Leonore
de 2e column voor de site van Pom Wolff
Hij is er nog, speelt piano en leest! Dank voor ...
mijn veiligheid
ik houd in alle opzichten meer van het suggestieve, x