Het is niet het verdwaald zijn maar het mislopen van mijn ouders
dat de nacht zo lang maakt, de weg van het
ene dorp naar de andere rekt nog meer uit, er rijden geen bussen,
mijn fiets is gestolen, niemand geeft een lift,
hun kamerdeur is dicht, de buren zijn genoeglijk in gesprek maar
herkennen me niet en de zusters, er zijn
alleen maar zusters, fladderen langs, te beweeglijk om bij een iets
jonger iemand stil te staan, wat doe ik daar,
en hoewel ik een vel papier ophang met de vraag of iemand me
thuis kan brengen nu blijkbaar mijn ouders
vertrokken zijn, plakband in mijn jaszak, wacht ik vergeefs. Daar
komt nog bij dat kinderen mij vergeefs zoeken
op hun beurt, dus hoor ik mezelf praten en bijna huilen en niemand
komt zo ergens, eerst maar koffie dan?
Reacties door alja
vaak ongewild
dank Frank
het verkeerde perkje
bij alles dat W. vertelt, zegt hij 'maak daar maar ...
hoe lief tegelijkertijd
dank Leonore
de 2e column voor de site van Pom Wolff
Hij is er nog, speelt piano en leest! Dank voor ...
mijn veiligheid
ik houd in alle opzichten meer van het suggestieve, x