Dingen niet erg te vinden. Een vrouw die onderweg zegt dat ze
geen idee heeft en er niet over wil nadenken.

Ze spreekt in haar telefoon en vat samen en niemand wil het horen.
Een man tilt een kind op schoot, een vrouw

een boodschappentas. De conducteur is een Hagrid in het boek dat
we nog steeds lezen. Zomaar is iets

vreselijk geruststellend. Verderop klinkt een gil, iemand plukt aan
een gitaar, een hele groep pubers stapt in.

We missen het oude huis waar de trein langs flitst, de kerktoren,
de beesten in het veld. De ruiten zijn nat.

Een hand in onze jaszak, de sleutels zijn er nog. Een meisje naast
ons probeert haar ogen op te maken, stoot met

haar ellenboog ons aan. Onderweg staan de ogen anders. Als we
stoppen, wachten we geduldig tot iemand de weg vrijmaakt.