Dat je door de supermarkt loopt en dan opeens Hiatt’s Have a little faith
in me hoort en voelt hoe de tranen

in het toetsenbord druppen, de eerste pagina’s van een nieuw manuscript,
het oude verhaal maar dan

en die regen buiten, die heerlijke massa regen die zo zachtjes maar valt
en de bladeren zwaar en groener dan gisteren

en zo snel werken dat je woorden vervormt zoals eten in je mond en te
snel bijna doorslikt en struikelt over

je eigen vingers nochtans weet waar je gebleven bent, o om nooit meer
het pad onder de bomen te verlaten, om

in je hals het voedsel langzaam naar beneden te voelen zakken, nog even
en ook dat is verteerd, en je uitschuddend, eenmaal

weer thuis het patroon op de plankenvloer, zoals die afdruk van jou in dit
nieuwe boek, het enige dat je nodig hebt is dit.