Als de vloer kleeft kun je alleen nog maar je voeten hoog tillen,
een autootje loslaten en kijken of hij nog

vooruitkomt, hetzelfde met vliegen, kruimels en verdwaalde pionnen,
legoblokjes, potloden en lange haren. Je spuugt

in je hand als deze blijft vastzitten aan een andere hand of langzaam
een teken achterlaat op de rand van de tafel,

er hoort een zuigend geluidje bij en misschien wel een liedje dat rijmt.
Buiten is het vogelpoep of het hondje van de

buren dat iets te vlot zijn lading loste, verderop de lijm op de vloer
van een oud huis, schoenzolen met een ander

reliëf, een onbekende vlek op de zeven traptreden of alleen de witte
zebrastrepen waarover een plastic boodschappentas

de eerste bedekt. De zachte berm naast de waterkant en iets dat lijkt
op wegzakken zonder zin, toch maar door je knieën dan.