Het is niet alleen de vanzelfsprekendheid die verdwijnt, het is ook
een boodschap samendoen, de een draagt het mandje,

de ander legt er iets in, de een maakt het bed op, de ander trekt de
lakens recht, de een ontsluit de deur, de ander gaat

naar binnen, de een trekt de ander terug op de stoeprand als iets te
snel passeert, dat doe je niet als je alleen maar

telefonisch in gesprek bent, soms ligt de een daarbij helemaal aan
de andere kant van de bank, per ongeluk onder

een kussen, en uit het gemurmel maak je niets op dan dat de lijn nog
bezet is of je hoort de ander wel maar ziet geen

frons, geen schouderophalen, geen mond die voor jou opengaat, een
lach wordt door het kussen gesmoord, we hebben

elkaar uitgeschakeld, iets vervangen door niets, alles laten opvolgen
door alleen maar onszelf, geen laken dat op de grond belandt.