Iets ontbreekt. Iets herinneren we ons anders en een toekomst
delen we niet langer. We hebben het nergens

meer over. We vergeten bijna om dag te zeggen na een gesprek,
de stem valt opeens weg en verbaasd blijft alleen

het zwarte schermpje achter in de hoek van de bank. Vuile strepen
van vingers alleen nog zichtbaar.

Twee werelden die niet langer samenkomen, ook niet botsen maar
gewoon bestaan, een ander inwonerstal, een

andere route, een andere gewoonte. Geen vakantieland, geen attractie,
niet een grenzeloze nieuwsgierigheid meer.

Tolwegen zonder betaling, een enkele lifter nog als relikwie, geen
remsporen onderweg, geen boterhammen delen.

Hij ontbreekt. Zij heeft de naam van een liefje uit het jaar nul, is
een foto boven het altaartje in de hoek van zijn leven.