Soms vallen we niet samen met het beeld dat ontstaan is, gevormd
in het andere hoofd, zoals een taartje niet

in het doosje past en aan alle kanten de slagroom aan het karton
blijft hangen bij het uitpakken, soms zijn we een

haastige boodschap die op weg naar huis lekt, een dop niet goed
aangeschroefd, een spoor van gemorste proviand,

wat wilden wij dan toch achterlaten, hoe willen wij dan thuiskomen.
Stilte na een vraag, nadenkende gezichten,

schuifelen op een stoel, rode wangen, een kruis in de agenda, de
afdruk van een zweterige hand. Je best doen.

Denken aan huiswerk maken in de nacht omdat je in de middag te
lang hebt liggen luisteren naar de zanger die

aan de wand van je kinderkamer hing, de volgende dag hem kunt
citeren maar niet de Franse vervoegingen. Zoiets.