De man die mijn naam vraagt, op een kruk hangend tussen leestafel
en bar in, is op dezelfde manier storend als de

zeshonderdvierentachtig bezoekers van mijn site, hackers die hun kans
ruiken zoals hij een vrouw tegen eenzaamheid zoekt

of gewoon zijn gevulde koek wil delen tegen een aantrekkelijk tarief
en bijna ook denkt zij dat hij misschien een enquête

heeft gestart en elke bezoeker moet vragen naar de naam alsof binnenkomen
automatisch die verplichting inhoudt dat je je bekend

moet maken en de reden tot moet vermelden alvorens je mag doorlopen.
Dat het kortom van belang zou zijn even stil te houden

en desnoods Truus te roepen en een extra grote hap te nemen uit alles
dat hij je voorhoudt zoals je zou kunnen denken dat het

geschrevene zo inhoudsvol is dat zelfs van verre de lezer zich verliest
in haar ritueel en potentieel ziet voor internationale doorbraak.