Het wordt een sport om in de vroege ochtend alles in het donker te
doen. Botsend tegen de muren schommelt de

boomhut nog erger, mislukt soms een kopje koffie, vinden we op de
tast onze sleutels maar doen over het algemeen

of we er niet zijn. Het scheelt natuurlijk dat er geen gordijnen zijn
en alle deuren beneden in de berging staan,

het huis opgeruimd is zodat we niet struikelen en onze benen breken
en het is reuze spannend om wakker alles langzaam

te ontdekken. Zo typen we terwijl de foto’s in de werkkamer een voor
een zichzelf onthullen, zien we hoe lang ons haar

is in de spiegelende ruit, denken we ongestoord over wat we moeten
schrijven en hoewel later onleesbaar, kunnen we

best een boodschappenlijstje maken. En dan doen we de buitendeur
open waar vogels al wachten, zwarter dan de takken van de bomen.