Als het berichtje binnenkomt, slaapt ze al. Van een piepje van de
kinderen wordt ze wakker, niet van hem.

Haar dromen zijn ongestoord, pas in de ochtend, als de stad nog stil
is en het grasveld niet beweegt, de bomen stijf

staan en de auto’s een laagje wit dragen, houdt ze net zoveel van hem
als hij van haar, met een w achter jou.

Met stijve vingers hoeft ze niet terug te typen maar glimlachen kan ze
wel. Ze dacht hoe warm het zou zijn geweest als

hij gewoon gekomen was, hoe simpel elke afstand overbrugd kon en
er helemaal niets gezegd hoefde te worden dan

alleen dat. Een extra letter hoor je niet tussen de lakens. Dan waren
de takken spontaan gaan schudden, het vrieslaagje

smolt, een vogel tuimelde van de dakrand, een licht ging aan en heel
zachtjes zou ze opnieuw haar armen openen.