Soms helpt het niet erover te schrijven. Nu te stoppen en maar
af te wachten zoals uitslapen maar eigenlijk al

veel te lang wakker zijn, twee dagen bang zijn voor code geel
en dan geen drupje zien vallen, voorraden

aan te leggen en dan geen gasten te krijgen, achter de kast het
monster zien liggen terwijl je steeds riep

dat hij naar zijn moeder moest gaan, weten dat hij een moeder
heeft. Haha, zegt iemand. Boe roepen is

hetzelfde. Vaak is doen alsof, met je voeten tappen op de vloer
onder je en je handen alvast boven de toetsen

hangen, genoeg. Zoals een liedje in je hoofd hebben maar geen
lust tot zingen. Gelukkig ruisen de bomen,

staat de camper van de overbuurman weer voor de deur en komt
er een onbekende vrouw uit met krulspelden in het haar.