Zoals een herinnering anders blijkt te zijn dan het echte verhaal,
is een attribuut uit vroeger tijden opeens

rust verstorend, de afmetingen te groot voor deze boomhut, het
perspectief wankelt en de hele avond proberen

we, eromheen wandelend, verschuivend, vanaf een afstandje
kijkend, een oplossing te vinden voor

een probleem dat gisteren nog niet bestond. Nu doet een bosje
bloemen dat al soms dus we zijn het gewend

maar dit zwarte gevaarte had hier zo mooi moeten staan, alleen
al uit heimwee en voor een nieuwe foto als

bewijs van smaak en orde en eerbetoon en zachte zuchtjes bij
binnenkomst, duwtjes tegen de zijkant

en lichte trots maar in de ochtend botsen we tegen ons initiatief
en grijpen naar onze tenen en vloeken we als vanouds.