Uit alle heimwee dingen kies ik me de mosgroene IBM met bolletje
die dat zware tevreden geluid van ijver had en

trots, het eerste salaris, de verkoper die hem in de Volvo van mijn
vader tilde, het klikje waarmee je een ander

lettertype kon bevestigen, het smalle correctielint en het einde van
een regel met een zacht geluidje en de spijt

waarmee ik het attribuut niet bewaard had, de overgang naar een
ander tijdperk niet gemarkeerd had al zijn er nog

vellen vol dicht op elkaar getypte letters die doorschijnen naar de
achterkant. En hij kiest het stempel waarmee hij

zijn handtekening zette en de diepblauwe kleur van de inkt hoewel
ik het hem niet kan vragen, misschien ook wel

zegt hij, die keer dat ik je vroeg of het over mij ging, dat wat bovenop
je kast lag, en de stilte nadat je klaar was met al het werk.