Er komt natuurlijk een dag dat de eigen publicatie per ongeluk op de
pagina van het tijdschrift terecht komt en de lezers van

de ijverige maar iets behouden poëziepagina iets persoonlijks lezen
dat niet thuishoort in hun beleving of wenswereld,

iets ervaren dat niet rijmt met hun verwachting en hen dan schokt of
door elkaar rammelt en als we het zo opschrijven, is het

bijna iets dat we zouden willen, een snood plan, een omverwerping van
een maatschappij in het klein, een wind die

veel te koud aanvoelt of te tropisch is, een verwarring die wellicht langer
duurt dan de drie seconden die nodig is om haar te

lezen. Vooralsnog houden we alles in de gaten maar zoals we nu soms
niet meer weten hoe u heet laat staan waarom, zou

het best eens mogelijk kunnen worden en bijna vragen we al vergeving
voor die omissie terwijl we op voorhand zo vroeg al gniffelen.