Naast de likes krijgen we soms een sticker, zoals heel vroeger van
een juf in ons schoolschrift, en hoewel we toen trots

waren en blij, ergeren we ons nu aan een afbeelding of formaat, een
bijbehorende kreet of aanvulling en verwijderen we

het onding. Het is een gevolg van deze tijd, niet iets van de mensen
zelf, het is gemakzucht en invulling en automatisme,

en het zegt niets. Dat we gelezen worden, weten we en allang zoeken
we niet meer op waar of hoe, ondersteboven misschien

op het toilet of in de bezemkast terwijl u iets verbergt of zoekt, voor
altijd gekleefd aan de werktafel of onderweg in de trein,

we tellen niet meer en menen niet langer dat het een collega is of het
zoekgeraakt liefje of iemand van de familie maar heel soms

hopen we dat het de juf is en dat ze een krul haalt door onze regels
en een cijfertje krabbelt onderaan, of dat liefje natuurlijk.