Het is een soort wedstrijd, wie kan er het langst onder water blijven,
wie loopt het hardst om het voetbalveld heen en wie

blijft het langst stil. Een beetje zoals mijn moeder vroeger belde en
dan niets zei maar me deed raden naar terwijl

haar nummer gewoon in beeld was en ik haar adem hoorde. Of die
ene collega die boos was en dat niet wilde

toegeven en pas weer lachte als ik haar op haar typestoel duwde en
door het gebouw sjeesde of dat liefje dat

honderd sms’jes verstuurde maar niet wist hoe mijn stem klonk of
mijn lijf of hoe warm het in de nacht was. Toevallig

ligt het voetbalveld achter het huis, staat het kantoorpand nog in de
bocht van de weg, is alleen mamma voorgoed verdwenen

maar verder iedereen even hardnekkig in de ontkenning, bellen lucht
onder een glad oppervlak en de vissen roze en rood.