Als de hele wijk een dag zonder stroom zit, een oefening voor
nog slechtere tijden, is het ongekend rustig, alleen

de baby’s in het pand huilen. Twee mannen in donkerblauwe
uniformen kruipen in het elektriciteitshuisje op

de hoek, dan weer in hun bus in de berm en op de winkels in
de straat hangen witte vellen op het raam dat

tijdelijk niets mogelijk is tenzij. Dat is een heerlijke uitdrukking.
Met wat cash kunnen we ijskoffie halen, sorry,

zegt de winkelbediende, voor het ongemak. De benedenbuurvrouw
heeft haar camper voor de voordeur gezet

en alle deuren open, noodvoorziening no 6, en in plaats van één
boek in de avonduren lees ik er twee en nu gewoon

in werktijd. Als alle apparaten weer een piepje geven en lichtjes
gaan knipperen is dat bijna jammer. Luxe, dat wel.