Misschien heeft deze betonnen boomhut nog een functie, er is
de berging, zes treden naar beneden en de extra deur

voor de fietsenstalling, daarachter kunnen we misschien het
geweld afwachten, en er is het balkon waar we

alleen nog even op de rand moeten klimmen en dan naar beneden,
zo op straat vanaf driehoog moet succesvol zijn.

Wat ons rest is het besluit, het in de steek laten van de ander,
nog even uitstel dan en niet eens een film van ons

leven in die drie seconden. Een vriend belt en zegt dat hij langzaam
vooruitgaat, nou ja, welke kant op? En vandaag

weet hij onze naam en die van de kinderen maar morgen niet meer
en waar kennen we elkaar eigenlijk van?

Neem jij, vraagt hij, nog steeds de fiets naar de Ligusterstraat?
Maar hier waren we nooit eerder, nooit zover weg.