Hij heeft er nog nooit over nagedacht en zij vergeet het steeds.
Terwijl elke situatie hier een scenario oproept,

een bepaald verloop dat meestal donkere randjes heeft maar soms
ook een hilarische jubelstemming, gebeurt daar

helemaal niets. Het is zoals kijken naar een schilderij en jezelf daar
in zien ronddwalen, zij zien niets, ook niet hoe het

spijkertje in de muur bibbert, de lijst soms een weinig scheef, de
schaduw van de man naast je in hetzelfde kader of

de rij die langzaam opschuift naar de volgende, niet de barst in het
plafond boven alles of hoe de deurkruk beweegt als je

intens staart. Het moet boven alles vreselijk rustig zijn, daar bij hen
en in hen en toch zou ik niets willen missen van mijn

onrustige fantasie, het koppelen van het ene beeld met het andere
en het verzinnen van elk volgend hoofdstuk.