Een eng taartje in de handen van de kleinsten, schele oogjes en
een lubberende massa bovenop, dat heet lava,

en nu moeten we schrikken en aarzelend eten, niet te gretig, zoals
we ook moeten vrezen voor de spookjes die rondzweven,

de witte flarden die uit de bomen hangen, de heks bovenin de top
in de straat hierachter, en reuze spinnen

daarnaast, en de kou uit alle kieren en de geluiden die van oe-hoe
naar veel erger gaan. De vriendin op straat

die ik van achteren naderde schrok echt, ik was zo in gedachten,
zei ze later verontschuldigend. Vries er eentje in,

bedel ik aan de kleinsten, ik kom eraan maar ik moet al het gevaar
eerst omzeilen of uitschakelen en mijn hakken

klinken akelig hol zo langs dat bloederig tafereel iets verderop, een
pompoen in de basket of is het een lege bal met ketchup?