We wilden het de ander gemakkelijk maken, als er nu iets tussen haakjes
gezet wordt, lijkt het net alsof het niet

geschreven is en hij het dus niet hoeft te lezen, niet hoeft te reageren, zich
niet hoeft te verdedigen, net zoals we ooit

een falend interpunctiebeleid voerden en dat pas opgaven toen iedereen
morde, toevallig net achter zijn naam, de enige die

nooit echt begreep wat er stond. Punt. Toch denken we de laatste tijd vaker
dat een plaatje het beter doet, een foto van het een of

ander, eten vooral of iets bloots, de kat die in een doosje zit, een ster aan de
hemel, en dat begrip essentieel is voor welke communicatie

dan ook en hardnekkigheid, de mijne, eigenwijsheid, de mijne, of zo’n klein
teken als een haakje, vergeefse pogingen zijn

de ander te bereiken. Nu twijfelen we nog aan het formaat van de afbeelding,
en of het in kleur of zwart/wit moet, aan een knijpertje en een touw?