Zoals een huis te vol kan worden, kasten uitpuilen, zo loopt het systeem
vast met te veel bestanden, foto’s, het verleden. Het

is hinderlijk snelheid te verliezen en trommelend op de tafelrand de dag
te zien ontwaken terwijl de apparatuur zwart blijft en

pas na heel lang een seintje geeft, het is natuurlijk niet zo dat we intussen
de bloesem gaan tellen aan de bomen of een

staartberekening maken van de maand, de afwas gaan doen of ons kleden,
we wachten bibberend op een vervolg, een letter die

gevolgd door een regel blijft staan waar hij neergezet wordt. Sluipend naar
het koffiezetapparaat menen we een licht te zien schijnen

en haasten we ons naar de werktafel, daar zijn de tekenen van leven, welkom
willen we roepen en op een ochtend zegt het ding vast

iets terug. Nu al wil hij ongevraagd helpen het document te herzien terwijl
we nog moeten samenstellen, nog even en we klappen hem dicht.