Misschien is het niets, dit iets. Een jasje met bloemen, een wijde broek
en de groene gympen en heel zachte regen,

mijn moeders hand die voelt hoe de stof valt, het rechttrekken van mijn
shirtje, het tinkelen van de oorbellen. Het idee van

L. (7) dat ik daar gewoon zou blijven en dan met hen kon terugreizen en
wat van de bagage kon sjouwen en zo tegen Pasen

zou bedenken welk feestmaal we gingen eten. Hij filmt de tafelrand en
alle mensen rondom en kijkt zelf grinnikend naar de

beelden alvorens hij ze verwijdert terwijl we zo benieuwd zijn naar onze
lachjes en gebaren. Bij het lopen slingert zijn attribuut

over het lijfje, het is een kwestie van tijd, denk ik later. Voorgoed of heel
even. Misschien van beleefdheid ook. De kinderen hier,

meent S. (9), zijn aardiger voor elkaar en het onderwijs is beter. Het is
het weekmenu dat hem bekoort, warm en veel.