Een bruine grote hond duwt tegen mijn benen, zoals laatst in de
ochtend, zijn baasje zegt dat ik gewoon rechtdoor

kan lopen maar hij haalt me in, het is heel raar hem zo te voelen
want ik slaap nog en ben nergens hoewel de straat

dezelfde ook is als laatst. De nacht opgedeeld in blokken van een
avontuur elders en elke keer nadenken waar we nu

weer zijn, hoe we kunnen ontkomen, wat rechtdoor eigenlijk is
en waarom we iedere keer afdwalen. Er zijn bekenden

soms, dezelfde handelingen maar niets is als overdag, een kort
gesprek misschien of een gil, een afgrond beslist

en dan natuurlijk gevaar, naakt of blootsvoets. Tussendoor lopen
rivieren en kolkt het water maar het kan ook zijn dat

de buurman doucht en ver beneden ons de held zijn auto start, terwijl
wij in twijfel nog even proberen de lakens recht te trekken.