Soms ligt er iemand in de weg. De kat leeft nog, het liefje is terug,
een kind bedelde, mijn benen in de knoop met

het dekbed. Het apparaat op zwart, de gedachten op vakantie, eindelijk.
Een flard uit de droom toegevoegd aan het

zwart van de ochtend, opstijgend uit het kopje koffie zoals een vliegtuig
boven deze daken. Onheilspellend ronkend,

knippende lichtjes. Voordat iemand vertrekt, moet er onderhandeld, een
broodje gemaakt, fruit in parten gesneden,

nog meer koffie, geaaid worden en beloofd, een zoen voor onderweg,
zwaaien vanuit het raam terwijl niemand iets

ziet door de takken en de schaduwen, het vergeefse trage gebaar van tot
een volgende keer terwijl we begrijpen dat dit van

vanmorgen toeval was, eenmalig, niet echt natuurlijk, een herinnering
en te lang geleden, alleen de koffie dampt nog na.