Soms is aanmelden alleen al genoeg, het scherm openklappen, de
stoel verschuiven, de la van de werktafel opentrekken,

het schrift eruit pakken, de pen, de koffie niet omgooien, bukken
als we bloot onder het venster lopen, naar

achteren buigen als we neigen te zwaaien naar de overbuurman,
we willen steentjes verzamelen en die tegen de ruit

mikken maar houden ons in, we kleden ons zonder hardop te praten,
het is bijna lente, we hebben proviand voor twee,

een treinreis in het verschiet, een boek voor onderweg, een pet boven
onze ogen, zijn zachtjes bij de deur, laten de voetstappen

achter voor de thuisblijvers, wijzen uit het raam straks met koude
vingers, eten alle chocolade in één keer op en als we

eindelijk aan de overkant zijn, is daar hun handje, twee zelfs, in
de mijne en schurk ik op straat met de allerliefsten.