Dat als je even rent, de deur nog open en het bed nog daar, je de
warmte terugvindt die je zelf veroorzaakt hebt, het

kuiltje in het midden, het restje van de droom, net doet alsof de
dag nog niet begonnen is en zomaar weer

terug bent in de zwarte rust, de benen zwaar en niemand die iets
zegt of je wegstuurt, de kou voor nog langer opgelost,

jezelf verstopt, alle woorden van geen belang, niets van plan, nog
even gewoon, omdat je gisteren al op dit tijdstip

de stad verliet en langs de lege weilanden reed en keek naar alle
medepassagiers en je zo jong voelde, zo onervaren ook,

zo breekbaar nu en dan, de afspraken nakwam, alles van het lijstje
deed, en alsof je het wel wist, op tijd was,

te vroeg zelfs, daarom sla je vandaag over, je zegt het tegen jezelf
maar het zijn slechts vijf minuten vertraging, al met al.