Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

het laatste stukje

Als je elke keer uit hetzelfde raam opschrijft wat je ziet,
vanuit dezelfde positie die je vader, je grootvader,

zij, de wereld zag en daar omheen dan het kader weghaalt,
het venster open, de meeuwen op hun

zilverwitte vleugelslag stil laat staan, de boten in hun
trage glijbaan voor anker, de schilder op het

hoekje met het penseel in de rechterhand bevroren, de
bomen in eeuwige bloesem, kinderen die nooit

van de kade vallen, fietsers die nooit hun doel bereiken,
haar roepend zonder dat ze je ooit nog hoort,

kun je denken dat alleen die wereld vanuit dat vierkant
veranderd is, niet jijzelf, niet zij, niet hen,

en dat als je je omdraait, je vrouw daar nog is, en je vader
aan tafel werkt en je grootvader met koffie wacht.

2 reacties

  1. Magnifiek… Sorry, dit is gewoon geweldig zeker als compositie. Hoe verzin je het…

    Lieve groet van een ploeterende dichter die gelukkig in zijn eigen stijl blijft geloven ondanks jouw aanwezigheid… 🙂

    Elbert

  2. Katelijne Brouwer

    25 april 2018 at 20:02

    Prachtig Alja, fijn ook om het nog een keer terug te zien, de witregels maken dat de tijd verstrijkt terwijl het raam het raam blijft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

© 2018 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑