Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

deze oefening

 

(tien jaar geleden overleed mijn vader op de 18e verjaardag van D., deze foto werd gemaakt in 1967 door mijn toen 18 jarige broer; D. fietst elke dag langs dit spoor naar zijn werk)

 

 

De foto zou heel anders geweest zijn als hij naar me toe
gelopen was, als de wat onhandige grijns die

hij zeker op zijn gezicht heeft, de spottende ogen en de
juiste nonchalance en de onverschillige wijze

waarop, voor mij en voor ons bedoeld was, als hij in plaats
van afwezig aanwezig was geweest en

ook als hij niet deze weg genomen had waar in zijn fantasie
het dorp ontsloten werd en de wereld zichtbaar,

zoals hij voor ons tenslotte bereikbaar zou zijn maar dood
dan al en koud en eindelijk en voorgoed

en opnieuw de liefste. Groot hing dit aanstaande vertrek
op mijn hoge witte wanden eens, een huis waarin

ik me veilig voelde, gevuld met kinderstemmen die voor
altijd bij me bleven en dromen die we deelden.

2 reacties

  1. Ontroerend, dat is het woord…. Een verleden dat uit het zicht verdween…. En als herinnering bleef… Mooi….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2019 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑