een stille decemberochtend
Het is de tijd die zich tekent. Niet iedereen bij naam te herkennen, nog maar drie telefoonnummers uit het hoofd,…
keurig ingebonden
Vandaag vaart zij in een rondvaartboot voorbij, morgen hangt zij met haar haar in het water en kapseist zijn bezit,…
mijn vertrek
Tussen de mensen zal hij zitten, te groot bijna voor zijn stoeltje, en zwaaien, hetzelfde overbodige en te grote gebaar…
de tijd
Ze verbaast me. Ze valt niet altijd samen zoals het lijf in de etalageruit naast me niet per se het…
roep om gelijk
De rust is een bijna verveeld dralen, een winter die met stralend wit alleen het bovenste en dat slechts even…
de schim
Hoe het zich wijzigen kan: het lijf niet meer onderop maar glorieus boven, het haar niet meer strak naar achteren…
het taartje
Waarom ik lachen moest, weet ik niet. Niet voluit maar dat halve grijnzen dat je doet als je ook nog…
de nerven
Soms vervangt een beeld het woord. Dwalend door haar gangen probeer ik alles te zien, te onthouden, de volgende morgen…
zeven vriendinnetjes
Misschien is het niet om de waan van elke dag te bestrijden, deze nauwgezette en herhaalde vorm van delen, de…